Το κρασί ήταν ένα καθημερινό βασικό συστατικό στην διατροφή των Αρχαίων Ελλήνων και αποτελούσε μια οπό τις βασικές τροφές αφού ήταν μέρος του πρωινού αλλά και των υπολοίπων γευμάτων.

Ο πατέρας της ιατρική Ιπποκράτης περιγράφει, τα είδη και την ποσότητα κρασιού, που πρέπει να πίνουν οι φυσιολογικοί άνθρωποι και μας δίνει τις θεραπευτικές ιδιότητες για όλα τα είδη κρασιών, που καταναλώνει ο άνθρωπος, στα έργα του Περί διαίτης Β΄, παρ.52 και Περί διαίτης οξέων, παρ.14.

Σήμερα μελέτες της ιατρικής σχολή του Harvard κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η μέτρια κατανάλωση κρασιού μειώνει κατά 20 έως 40% την πιθανότητα προσβολής από στεφανιαία νόσο, επειδή αυξάνει τα επίπεδα της HDL (καλή χοληστερίνη) και ταυτόχρονα μειώνει την LDL (κακή χοληστερίνη).

Η δράση του αυτή οφείλεται στους ισχυρούς αντιοξειδωτικούς παράγοντες του κόκκινου κρασιού και συγκεκριμένα στις φαινόλες που απορροφώνται με την κυκλοφορία του αίματος. Τα στοιχεία αυτά εντοπίζονται στην επιδερμίδα των σταφυλιών.

Σημαντικό στοιχείο που της ποιότητας ποιοτική των ελληνικών κρασιών είναι η σωστή αξιοποίηση του ελληνικού αμπελώνα που, σε συνδυασμό με  την γεωγραφία της χώρας και το γλυκό μεσογειακό κλίμα, ευνόησε τη δημιουργία μικρών ανεξάρτητων αμπελώνων.

Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά λοιπόν του ελληνικού αμπελώνα είναι ο μεγάλος αριθμός μικροπεριοχών με ιδιαίτερο οικοσύστημα (έδαφος – κλίμα – ποικιλία αμπέλου) όπου παράγονται κρασιά με ποιοτικό χαρακτήρα. Σε κάθε μία από αυτές τις περιοχές οι εδαφοκλιματικές συνθήκες είναι εξαιρετικά ευνοϊκές για το αμπέλι.

Ακόμη, τα εδάφη, μέτριας γονιμότητας, συχνά άγονα, οδηγούν σε καρπό καλής ποιότητας. Συγκεκριμένα, οι αμπελώνες είναι τοποθετημένοι σε προνομιούχες θέσεις, σε παραθαλάσσιες περιοχές, σε νησιά, σε πλαγιές βουνών φτάνοντας σε υψόμετρο μέχρι και 1000 μ. Οι πεδινοί αμπελώνες είναι ελάχιστοι. Σε αυτές τις συνθήκες, καλλιεργούνται οι ποικιλίες του αμπελιού, οι αυτόχθονες ελληνικές ποικιλίες, πολλές από τις οποίες μας παραπέμπουν στην αρχαία Ελλάδα. Συνολικά, υπάρχουν πάνω από 300 πολύτιμες γηγενείς ποικιλίες στην Ελλάδα και παράγουν μία ολόκληρη γκάμα κρασιών. Το καθένα με τη δική του προσωπικότητα και τον έντονα τυπικό χαρακτήρα, φέρει όλο το βάρος της γεωλογικής ιστορίας του τόπου παραγωγής του.

Αυτοί οι μικροί σπόροι, είναι από τις πιο θρεπτικές τροφές. Το σουσάμι, καθώς και τα προϊόντα που παράγονται από αυτό, δηλαδή το σουσαμέλαιο, το ταχίνι και ο χαλβάς, είναι εξαιρετικά πλούσια σε βιταμίνες, σε ωφέλιμα λιπαρά και σε πολύτιμα αντιοξειδωτικά.

Όσο αφορά το ταχίνι, είναι ένα αυθεντικό φυσικό προϊόν υψηλής πρωτεϊνικής αξίας το οποίο είναι απαραίτητο, τόσο για την υγεία όσο και για τη σωστή διατροφή. Παράγεται από επιλεγμένους σπόρους σουσαμιού, οι οποίοι έχουν ψηθεί και αλεστεί και θεωρείται άκρως υγιεινό. Επιπροσθέτως, Έχει αποδειχτεί ιδιαίτερα ευεργετικό για τον ανθρώπινο οργανισμό, γιατί περιέχει πλήθος θρεπτικών στοιχείων και βιταμινών. Αναλυτικότερα, το ταχίνι περιλαμβάνει ουσίες με σημαντική αντιοξειδωτική δράση, βιταμίνες Ε, Β1 και Β6 και έναν μοναδικό συνδυασμό πρωτεϊνών, πλούσιες σε θειούχα αμινοξέα, λιγνάνες, σεσαμίνη, σεσαμολίνη, τοκοφερόλη και φυσικά μέταλλα, όπως ασβέστιο, σίδηρο, φώσφορο,μαγνήσιο και ψευδάργυρο.

Τόσο το σησάμι, όσο και τα προϊόντα του είναι τρόφιμα υψηλής πρωτεϊνικής αξίας, ιδιαίτερα πλούσια σε ορισμένα αμινοξέα στα οποία άλλες φυτικές τροφές υστερούν. Συνδυασμός οσπρίων με ταχίνι αυξάνει την αξία της συνολικής πρωτείνης. Επίσης, το λάδι του σησαμιού είναι ιδιαίτερα πλούσιο σε ακόρεστα λιπαρά οξέα τα οποία βοηθούν στη μείωση της χοληστερόλης. Ταυτόχρονα, το σησάμι είναι πλούσιο σε ασβέστιο, σίδηρο, φώσφορο, κάλιο, μαγνήσιο, ψευδάργυρο και σελήνιο, στοιχεία απαραίτητα για την καλή υγεία του ανθρώπινου οργανισμού.
Ο χαλβάς για να παρασκευαστεί ακολουθείται μια συγκεκριμένη διαδικασία.

Πρώτα, αποφλοιώνεται το σουσάμι και στη συνέχεια ψήνεται και αλέθεται για να ετοιμαστεί το ταχίνι. Ζάχαρη και νερό ανακατεύονται και ψήνονται στη φωτιά μέχρι το μείγμα να μετατραπεί σε καραμέλα. Έπειτα, προστίθεται το ταχίνι και ανακατεύονται όλα τα υλικά μαζί πολύ καλά. Είναι ένα γλυκό ιδιαίτερα δημοφιλές κατά την περίοδο της νηστείας της Σαρακοστής και μπορεί να καταναλωθεί σαν κύρια τροφή ή σαν επιδόρπιο με κανέλα ή λεμόνι. Τέλος, θεωρείται γλυκό υψηλής περιεκτικότητας σε βιταμίνες του συμπλέγματος Β, βιταμίνη Ε, ασβέστιο, φώσφορο, μαγνήσιο, ψευδάργυρο, σελήνιο και αντιοξειδωτικές ουσίες. Είναι, ακόμη, πλούσιο σε φυτικές ίνες, με υγιεινά λιπαρά, πλούσιο σε πολυακόρεστα λιπαρά οξέα και κυρίως ω-3.

Βάσει δυναμικότητάς ,σήμερα στην Βόρεια Ελλάδα γίνεται η μεγαλύτερη επεξεργασίας σησαμιού σε όλη την Ευρώπη. Ο χαλβάς παράγεται από το ταχίνι, δηλαδή 100% αλεσμένο σουσάμι, με αποτέλεσμα να διατηρεί ακέραιες όλες τις ευεργετικές ιδιότητες του πολύτιμου αυτού σπόρου.

Χρησιμοποιείται ακόμη σουσάμι αρίστης ποιότητας και στην παραγωγή του ταχινιού, , το οποίο αφού επεξεργαστεί μέσα από μηχανικές μεθόδους, όσον αφορά το πλύσιμο, την απομάκρυνση ξένων σωμάτων κ.λπ., αλέθεται σε πέτρινους μύλους, χωρίς τη χρήση χημικών ή άλλων ουσιών και καβουρδίζεται.

Τα μανιτάρια θεωρούνται εξαιρετική τροφή, καθώς περιέχουν αμελητέες ποσότητες λίπους και σακχάρων, αλλά σημαντικές ποσότητες φυτικών ινών. Οι πρωτεΐνες των μανιταριών, λόγω της παρουσίας όλων των απαραίτητων αμινοξέων, είναι υψηλής βιολογικής αξίας και συναγωνίζονται στην ποιότητα τις ζωικές πρωτεΐνες, χωρίς όμως τις τοξίνες, τα λίπη και τη χοληστερόλη που βρίσκονται σε αυτό, επομένως θεωρούνται ιδανικά για τους χορτοφάγους και ιδανική επιλογή για όσους θέλουν να χάσουν βάρος, αφού περιέχουν ελάχιστες θερμίδες.

Η τρούφα αποτελεί ένα από τα πιο περιζήτητα εδέσματα παγκοσμίως. Περιέχει άριστη ποιότητα πρωτεΐνης και αμινοξέων, αρκετές φυτικές ίνες, μεταλλικά άλατα και ιχνοστοιχεία (όπως σίδηρο, ασβέστιο, κάλιο, φώσφορο, χαλκό, ψευδάργυρο), αλλά και βιταμίνες (Β1, Β2, Β3, Β12, D).

Της αποδίδονται επίσης θεραπευτικές δράσεις κατά των μυϊκών και αρθριτικών πόνων (λόγω του καλίου) και των υψηλών επιπέδων χοληστερίνης και  είναι γνωστή κυρίως για τις ισχυρές αφροδισιακές της ιδιότητες.

Στην Ελλάδα υπάρχουν μανιτάρια άριστης ποιότητας με συγκλονιστική γεύση. τα ελληνικά μανιτάρια αποτελούν μια υγιεινή και ανώτερη γαστρονομικά τροφή που συνδυάζει πρωτεΐνη υψηλής βιολογικής αξίας, πολύτιμα μέταλλα και ιχνοστοιχεία.

Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας και ιδιαίτερα στην Δυτική Μακεδονία υπάρχει πολύ μεγάλη ποικιλία μανιταριών και έχουν εντοπιστεί είδη που θεωρούνται σπάνια στην Ευρώπη αλλά και παγκοσμίως όπως τα Gauteria Ηellenica και Barssia Ηellenica.

Ακόμη, έχουν καταγραφεί στην Ελλάδα 27 από τα 33 συνολικά είδη τρούφας που υπάρχουν στον πλανήτη, μεταξύ αυτών και η σπάνια λευκή τρούφα (tuber magnatum), η οποία ανακαλύφθηκε μόλις στις 7 Οκτωβρίου 2010. Τέλος, είναι γνωστό πως λόγω των ιδιαίτερων κλιματολογικών και εδαφολογικών συνθηκών στην Ελλάδα, ευνοείται η καλλιέργεια της Tuber Αestivum (μαύρη θερινή τρούφα) σε ελαιόδεντρα η οποία δίνει ελαφρύ ντελικάτο άρωμα και μια ήπια γεύση , που θυμίζει ξηρούς καρπούς, καρύδια, φουντούκια.

Το παρασκευαζόμενο αφέψημα με το όνομα «Τσάι του Βουνού» παρουσιάζει πολλές ευεργετικές ιδιότητες, οι οποίες οφείλονται στα συστατικά του αιθέριου ελαίου του, όπως για παράδειγμα στα φλαβονοειδή. Το αφέψημα από το φυτό προτιμάται πολύ από τους Έλληνες, ειδικά τους χειμερινούς μήνες, λόγω της ευεργετικής του επίδρασης σε κρυολογήματα και φλεγμονές του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος, ιδιότητες που ενισχύονται με την προσθήκη μελιού. Οι ευεργετικές επιδράσεις οφείλονται στην αντιφλεγμονώδη, βακτηριοστατική και αντιοξειδωτική δράση του. Επίσης θεωρείται  πολύ αποτελεσματικό στην καταπολέμηση της δυσπεψίας είναι εφιδρωτικό, τονωτικό (χωρίς καφείνη), αντιερεθιστικό και αντιαναιμικό διότι περιέχει σίδηρο Fe. Οργανοληπτικά το ρόφημα είναι πολύ εύγευστο και αρωματικό, ενώ μπορεί να καταναλωθεί ζεστό ή κρύο, με ζάχαρη, μέλι ή και σκέτο.

Το κλασικό κοινό τσάι δεν έχει καμία σχέση με το τσάι του βουνού. Πρόκειται για τα φύλλα του φυτού Camelia sinensis που περιέχουν καφεΐνη, διαφορετικές και υψηλής περιεκτικότητάς πολυφαινόλες, για το λόγο αυτό και είναι πιο στυφό σε αντίθεση με το τσάι του βουνού. 

Το τσάι του βουνού είναι ποώδες φυτό που φτάνει τα 30 εκατοστά ύψος, με λεπτά και στρογγυλά κλαδιά και χνουδωτά φύλλα. Τα άνθη του είναι συνήθως ροζ ή μοβ ή κίτρινα και βρίσκονται σε ταξιανθίες. Οι διάφορες ποικιλίες του απαντούν σε ορεινές και πετρώδεις περιοχές κυρίως και όλες αναδίδουν μια υπέροχη αρωματική μυρωδιά.

Στην Ελλάδα αυτοφύονται περίπου 17 είδη του φυτού. Το τσάι του βουνού είναι γνωστό σαν τσάι ελληνικό, καθώς και με διάφορες τοπικές ονομασίες, όπως τσάι βλάχικο, τσάι του Ολύμπου, τσάι από το Βελούχι, τσάι Παρνασσού, τσάι Δέλφι και στην Κρήτη μαλοθήρα.

Ορισμένοι τύποι ελληνικού τσαγιού:

Στα βουνά της Ελλάδας αυτοφύονται περίπου 17 είδη, τα πιο γνωστά από τα οποία είναι τα εξής:

• Sideritis athoa (τσάι βλάχικο-Άγιο Όρος),
• Sideritis clandestina (Ταΰγετος, Χελμός),
• Sideritis scardica (τσάι του Ολύμπου),
• Sideritis raeseri (τσάι του Παρνασσού),
• Sideritis syriaca (μαλοτίρα Κρήτης)
• Sideritis euboea (τσάι της Εύβοιας). 

Μια από τις πιο πρόσφατες αξιόλογες έρευνες που έγινε από ομάδα Γερμανών επιστημόνων, με επικεφαλής τον καθηγητή J. Pahnke του Πανεπιστημίου του Μαγδεμβούργου,που στηρίχτηκε σε εργαστηριακά δεδομένα που έδειχναν πως το τσάι του βουνού και συγκεκριμένα το είδος τσάι του Ολύμπου επηρεάζει την αναστολή της επαναπρόσληψης ουσιών του εγκεφάλου, με τις οποίες διεκπεραιώνεται η μεταφορά μηνυμάτων από το ένα εγκεφαλικό κύτταρο στο άλλο(ουσίες που λέγονται νευροδιαβιβαστές), προχώρησε σε μια ενδιαφέρουσα έρευνα σε ποντίκια με νόσο Αλτσχάιμερ.

Η  Μαστίχα της Χίου αναγνωρίστηκε από τα αρχαία χρόνια, τόσο για το ιδιαίτερο άρωμα της, όσο και για τις θεραπευτικές της ιδιότητες. Έχει καταγραφεί ως η πρώτη φυσική τσίκλα του αρχαίου κόσμου, που χρησιμοποιούνταν για τον καθαρισμό των δοντιών και τη φρεσκάδα της αναπνοής. Την χρησιμοποιούσαν ακόμη στην κοσμετολογία, για καθαρισμό του προσώπου και του σώματος. Συμμετείχε ως δραστικό συστατικό σε μια σειρά από φαρμακευτικές συνταγές και ιατροσόφια, που έχουν κατά καιρούς καταγραφεί στις διεθνείς φαρμακοποιίες. Έχει επίσης ξεχωρίσει στη διάρκεια των αιώνων, λόγω των ευεργετικών ιδιοτήτων της στην υγεία του ανθρώπου και τη συμβολή στην ανακούφιση από διάφορες ασθένειες.

Στη σύγχρονη εποχή, η επιστημονική κοινότητα, έστω και με καθυστέρηση, αλλά με ορθές και επιστημονικά αποδεκτές μεθόδους, έρχεται να επιβεβαιώσει και να τεκμηριώσει τις ευεργετικές δράσεις της Μαστίχας Χίου. Αποδεικνύεται πλέον επιστημονικά, ότι η Μαστίχα Χίου παρουσιάζει ευεργετική δράση κατά των παθήσεων του πεπτικού συστήματος, συμβάλλει στη στοματική υγιεινή, παρουσιάζει σημαντική αντιμικροβιακή και αντιφλεγμονώδη δράση, αποτελεί φυσικό αντιοξειδωτικό, ενώ παράλληλα συμβάλει στην επούλωση τραυμάτων και την ανάπλαση της επιδερμίδας. Ήδη στις μέρες μας, μια σειρά από ανακοινώσεις, σε διεθνούς  κύρους επιστημονικά περιοδικά, επιβεβαιώνουν τις ιστορικά καταγεγραμμένες ιδιότητες της Μαστίχα Χίου. Οι ανακοινώσεις αυτές, βασίζονται σε αποτελέσματα εργαστηριακών ερευνών αλλά και κλινικών μελετών, που πραγματοποιούνται από ανεξάρτητους ερευνητές τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς και οι οποίες σταδιακά αποκαλύπτουν ότι η Μαστίχα Χίου διαθέτει μοναδικές ευεργετικές και θεραπευτικές ιδιότητες.

Θα πρέπει να αναφερθεί ότι δέντρα της οικογένειας του μαστιχόδενδρου υπάρχουν και σε άλλες παραμεσόγειες χώρες, αλλά μόνο στη Χίο απαντούν μαστιχοφόροι σχίνοι και ακόμη πιο συγκεκριμένα στο νότιο τμήμα του νησιού, όπου το κλίμα είναι θερμό και ξηρό.

Πολλές φορές έχουν γίνει προσπάθειες να παραχθεί μαστίχα από το φυτό αυτό σε άλλα μέρη του πλανήτη, αλλά, χωρίς αποτέλεσμα. Οι επιστήμονες, δεν έχουν βρει ακόμη το λόγο για τον οποίο, η μαστίχα δεν καρποφορεί σε κανένα άλλο μέρος του πλανήτη. Ωστόσο, σαν πιθανότερος λόγος θεωρείται το ιδιαίτερο κλίμα του νησιού της Χίου.

Τα ζάχαρα του µελιού απορροφούνται αµέσως γι’ αυτό το µέλι είναι µια γρήγορη πηγή ενέργειας, περιέχει ιχνοστοιχεία τα οποία συµβάλουν στον µεταβολισµό και τη θρέψη του οργανισµού. Το µέλι έχει αντισηπτικές ιδιότητες, είναι τονωτικό, αυξάνει το ρυθµό της καρδιάς, µειώνει τα προβλήµατα έλκους στο στοµάχι, περιέχει υψηλή περιεκτικότητα σε χολίνη που βοηθάει τα άτοµα που υποφέρουν από δυσκοιλιότητα, και συµβάλει στην καλή λειτουργία του οργανισµού.

Το ελληνικό μέλι υπερέχει σημαντικά σε γεύση, άρωμα και πυκνότητα από τα μέλια των άλλων χωρών και αυτό συμβαίνει χάρη στο δυνατό ήλιο, στο έδαφος αλλά και στη μοναδικότητα της ελληνικής χλωρίδας. Μόνο στην Ελλάδα μπορούμε να συναντήσουμε 1.300 ενδημικά φυτά, μία εξαιρετική ποικιλία ανθέων, βοτάνων και δέντρων, που προσφέρουν μοναδική ποιότητα και γεύση στο μέλι.

Το μέλι διατηρείται για χρόνια σε κλειστή συσκευασία και με σωστή αποθήκευση. Πρέπει να διατηρείται μακριά από ζέστη και ηλιακό φως. Με την πάροδο του χρόνου το μέλι υφίσταται ορισμένες φυσικές μεταβολές. Κρυσταλλώνει, αλλάζει χρώμα, καθώς γίνεται πιο σκούρο, και παίρνει πιο βαριά γεύση. Οι μεταβολές αυτές όμως δεν επηρεάζουν την θρεπτική αξία του. Η κρυστάλλωση του μελιού είναι ένα φυσικό φαινόμενο και δεν προξενεί καμία αλλαγή στην θρεπτική και βιολογική αξία του. Είναι σχετική με την φυτική προέλευση του μελιού και εξαρτάται από τη σύνθεσή του. Γι’ αυτό δεν κρυσταλλώνουν όλα τα είδη μελιού. Ούτε όλα τα μέλια κρυσταλλώνουν στο ίδιο χρονικό διάστημα. Ο χρόνος εξαρτάται από το κύριο φυτό, από το οποίο προέρχεται το μέλι. Το κρυστάλλωμα δείχνει ότι το μέλι είναι αγνό και δεν έχει υποστεί κάποια τεχνητή επεξεργασία. Το κρυσταλλωμένο μέλι επανέρχεται στη ρευστή μορφή με ήπια θέρμανση (μέχρι 45 βαθμούς) χωρίς να χάνει καμία από τις βιολογικές ιδιότητές του. 

Ορισμένοι βασικοί τύποι ελληνικού μελιού:

• Θυμάρι: έντονα αρωματικό μέλι, εξαιρετικά εύγευστο
• Πεύκο: όχι ιδιαίτερα γλυκό μέλι, πλούσιο σε ιχνοστοιχεία, πρωτεΐνες και αμινοξέα
• Έλατο: μέλι με θαυμάσια γεύση
• Ρείκι: μέλι με ιδιαίτερα ευχάριστο άρωμα και γεύση και υψηλή θρεπτική αξία
• Πορτοκαλιά: μέλι με ανοιχτό χρώμα, υπέροχο άρωμα και εξαιρετική γεύση
• Ευκάλυπτος: μέλι ιδανικό για κρυολογήματα.

Τα σύκα είναι μία πλούσια πηγή διαφόρων βιταμινών, μετάλλων, υδατανθράκων, σακχάρων, φαινολών και διαιτητικών ινών. Το 2% του συνολικού του βάρος αποτελείται από ασβέστιο. Ένα μέταλλο που αποτελεί βασικό συστατικό των δοντιών και των οστών, ενώ παράλληλα βοηθάει στον μηχανισμό πήξης του αίματος. Το κάλιο είναι ακόμα ένα μέταλλο που περιέχεται στο φρούτο, διατηρώντας σε χαμηλά επίπεδα την αρτηριακή πίεση. Άλλα μέταλλα όπως σίδηρος, φώσφορος, νάτριο και ψευδάργυρος υπάρχουν σε μικρότερες ποσότητες.

Βιταμίνες που συναντάμε στον καρπό του σύκου είναι η βιταμίνη K, που βοηθάει στην πήξη του αίματος, η βιταμίνη A, η βιταμίνη C και η B6 . Η σημασία της βιταμίνης B6 είναι σημαντική για την προστασία του δέρματος και του κεντρικού νευρικού συστήματος. Τέλος, οι φυτικές ίνες βοηθούν στην απώλεια βάρους σε περιόδους δίαιτας αλλά και μειώνουν τον κίνδυνο καρδιακών παθήσεων. Έχουν τη ιδιότητα να μειώνουν το ρυθμό πέψης των υδατανθράκων και την απορρόφησή τους από το πεπτικό σύστημα, γεγονός που βοηθάει να διατηρούνται σταθερά τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα.

Τα ξηρά σύκα είναι πλούσια σε βιταμίνες B1 και Β6 και σε μέταλλα όπως ασβέστιο, φώσφορο, κάλλιο και Μαγνήσιο.

Στην Ελλάδα το σύνολο των καλλιεργούμενων εκτάσεων εντοπίζεται σε λοφώδεις ημιορεινές και ορεινές περιοχές με κυριότερες ποικιλίες:

• Η Βασιλική Μαύρη,
• Η Μαυρη Βοτανικού,
• Η Καλαμών,
• Η Κύμης,
• Η Πρασινοσικιά Λέσβου,
• Το Λίβανο,
• Η Φρακασάνα,
• Η Βασιλική Λευκή

H φάβα είναι πλούσια σε σίδηρο, μαγνήσιο, κάλιο, βιταμίνες B, C, Ε,φολικό οξύ, πρωτεΐνες, έχει χαμηλής περιεκτικότητας λιπαρά, υψηλή περιεκτικότητα φυτοχημικών ουσιών που συμβάλλουν στην αναπαραγωγική διαδικασία και βοηθούν την ανάπτυξη των παιδιών. Οι ουσίες αυτές είναι κατάλληλες για την πρόληψη καρδιαγγειακών παθήσεων, του καρκίνου και του διαβήτη.

Ακόμη, είναι πλούσιο σε φυτικές ίνες, που βοηθούν στη μεταφορά του περιεχομένου των εντέρων, συμβάλλει έτσι κατά της δυσκοιλιότητας. Η κατανάλωση του μειώνει τη χοληστερόλη του αίματος, εξασφαλίζοντας προστασία στην καρδιά.

Για το λόγο αυτό αντικαθιστώντας με αυτό το όσπριο αλλά και με τα υπόλοιπα όσπρια το κρέας στις διατροφικές μας συνήθειες, χαρίζουμε μεγάλο δώρο στο καρδιαγγειακό μας σύστημα. Αντίθετα το κρέας επειδή είναι πλούσιο σε λιπαρές ουσίες και χοληστερόλη θεωρείται ακατάλληλο και επικίνδυνο αν καταναλώνεται συχνά και σε μεγάλες ποσότητες.

Η περίφημη φάβα Σαντορίνης θεωρείται μια από τις καλύτερες του είδους της με ελκυστικό χρώμα ουδέτερης αλλά ταυτόχρονα και “τραχιάς” γεύσης, καθώς και βελούδινης υφής όταν βέβαια γίνεται με τον σωστό τρόπο. Αυτό λοιπόν, το άλλοτε φτωχικό φαγητό με τις ταπεινές και λαϊκές καταβολές του έχει εξελιχθεί από του σύγχρονους chef σε ένα γαστριμαργικό έδεσμα με πλήθος εφαρμογών στη τοπική και γαστρονομική κουζίνα.

Οι chef της Σαντορίνης έχουν στη κυριολεξία απογειώσει αυτό το πιάτο και το έχουν αναγάγει σε ένα από τα πιο must των καλοκαιρινών διακοπών.

Με δυο λόγια αποτελεί μία πρώτης τάξεως ύλη πάνω στην οποία ο οποιοσδήποτε chef μπορεί να δημιουργήσει ελληνικά
γαστρονομικά πιάτα.

Ακόμη από τα αρχαία χρόνια ο Ιπποκράτης, πατέρας της ιατρικής και άλλοι σύγχρονοι γιατροί της εποχής του, όπως ο Διοσκουρίδης και ο Γαληνός αναφέρουν τον κρόκο σαν θεραπευτικό φυτό και φάρμακο χάρη σε δύο συστατικά, την πικροκροκίνη και την κροκίνη.

Εθεωρείτο παυσίπονο, αντιπυρετικό, επουλωτικό, κατά της αϋπνίας και καλό για το στομάχι.
Περιέχει βιταμίνη Β12, λυκοπίνη, ζεαξανθίνη, α-β καροτένιο καθώς και βιταμίνη C, σίδηρο, κάλιο και μαγνήσιο. Αρκεί μια πολύ μικρή ποσότητά του να προσθέσει εξαιρετική γεύση και άρωμα σε όλα τα φαγητά, στον καφέ ή άλλα ροφήματα.

Ο κόκκινος Ελληνικός κρόκος, το είδος Crocus Sativus Cartwrightianus θεωρείται ο βασιλιάς των μπαχαρικών. Η εξαιρετική του ποιότητα είναι ανώτερη παγκοσμίως και καλλιεργείται μόνο στη περιοχή της Κοζάνης από τον 17ο αιώνα μ.Χ. όπου η ακολουθούμενη καλλιεργητική διαδικασία, οι κλιματικές και εδαφικές συνθήκες της περιοχής αλλά και οι ειδικές γνώσεις για την καλλιέργεια του φυτού, συντελούν στην άριστη ποιότητα και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Αυτά είναι η υψηλή χρωστική δύναμη, έντονο, χαρακτηριστικό άρωμα και η πικάντικη γεύση.

Η επεξεργασία του γίνεται με το χέρι και απαιτούνται 150.000 άνθη για την παραγωγή 1 Κιλού ξερού κρόκου ή 90.000 σκυψίματα των εργατών για να συλλεχθούν αυτά τα λουλούδια. Παρόλο την ακριβή τιμή του (θεωρείται το πιο ακριβό μπαχαρικό στον κόσμο) αυτό αντισταθμίζεται με την ελάχιστη ποσότητα που χρησιμοποιείται κάθε φορά.

Οι Αρχαίοι Έλληνες απέδιδαν την σωματική τους δύναμη και την πνευματική τους ευεξία στην κατανάλωση ελαιόλαδου και σύμφωνα με τον πατέρα της ιατρικής Ιπποκράτη, το ελαιόλαδο θεωρούνταν ευεργετικό για περισσότερες από 60 θεραπευτικές χρήσεις αποκαλώντας το «Μεγάλο Θεραπευτή».

Σήμερα γνωρίζουμε  ότι το ελαιόλαδο περιέχει υψηλά επίπεδα μονοακόρεστων λιπαρών οξέων καθώς και πληθώρα βιοδραστικών συστατικών. Από αυτά, τα φαινολικά συστατικά είναι τα εκτενέστερα μελετημένα. Σχετικά με τα οφέλη των μονοακόρεστων λιπαρών οξέων στην ανθρώπινη υγεία, ο Αμερικανικός Οργανισμός Τροφίμων και Ποτών (FDA) αδειοδότησε ποιοτικούς ισχυρισμούς υγείας (health claims), για πρώτη φορά το 2004, σχετικά με την προστασία που προσφέρουν τα μονοακόρεστα λιπαρά οξέα του ελαιολάδου κατά του κινδύνου καρδιοαγγειακών παθήσεων.

Το ελαιόλαδο όμως είναι παραπάνω από μια πλούσια πηγή μονοακόρεστων λιπαρών οξέων. Τα φαινολικά του συστατικά έχουν δείξει αντι-φλεγμονώδεις και χημειο-προστατευτικές ιδιότητες. Η ολεοκανθάλη (oleocanthal) του ελαιόλαδου, έχει βρεθεί να έχει παρόμοια δράση με το αντιφλεγμονώδες φάρμακο ibunoprofene.

Στην Ελλάδα οι ιδανικές γεωκλιματικές συνθήκες καθώς και οι ηλιόλουστες μέρες σε συνδυασμό με τις κατάλληλες συνθήκες καλλιέργειας έχουν ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός παγκοσμίως ανώτερου επίπεδου, εξαιρετικά παρθένου

Η ποιότητα καθορίζεται από τα εξής χαρακτηριστικά: 
• Χρώμα
• Γεύση και άρωμα
• Οξύτητα
•´Ελαφρύ και βαρύ
• Οξείδωση

Τα «παρθένα ελαιόλαδα» κατατάσσονται και ταξινομούνται αναλυτικά με τις ακόλουθες ονομασίες, ανάλογα με την περιεκτικότητά τους σε ελεύθερα λιπαρά οξέα (οξύτητα) και με κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που προβλέπονται για την κάθε κατηγορία:

• Εξαιρετικό Παρθένο Ελαιόλαδο (οξύτητα ≤0,8%)
• Παρθένο Ελαιόλαδο (οξύτητα ≤2,0%)
• Ελαιόλαδο Λαμπάντε (οξύτητα >2,0%) (είναι ακατάλληλο για κατανάλωση ως έχει και προορίζεται για ραφινάρισμα ή για βιομηχανική χρήση).